Enschede-gevoel bij échte opening Muziekkwartier

door Bert Janssen. maandag 01 december 2008 | 03:16 | Laatst bijgewerkt op: maandag 01 december 2008 | 10:33

 

ENSCHEDE - Niet koningin Beatrix of een tonnenkostende moderne opera voor bobo's, maar een doorsnee van Enschedeërs en een batterij (oud-)artiesten uit de stad openden het Nationaal Muziekkwartier zaterdagavond écht.

Die eer verdient de presentatieshow rond het boek 'Enschede, de Mensen, de Stad', van Willy Berends en Stefan Schipper. Ze overhandigen het rode boekwerk aan FC Twente- en Wegenerbaas Joop Munsterman. Ook wie niet uit de stad stamt, voelt het: hier waart een warm Enschede-gevoel rond. "Dit wordt een klef avondje onder elkaar, laat het gaan", zegt presentator en tekstschrijver Harm Edens. Het is niet aan dovemansoren gericht.

Goed, het is een show met veel nostalgie en vergane glorie, maar is daar wat mis mee? Henk Elsink (73), die zeventien jaar niet optrad en wiens twee kleinkinderen opa hier voor het eerst zien zingen. Voor één keer. Goed bij stem en gefocust, in het hypermoderne vervolg op de oude Twentse Schouwburg. Drie originele Buffoons, Ely van Tongeren, Maarten Assink en drs. Hilco ter Heide, pakken moeiteloos de draad van 1970 op en willen nu zelfs doorgaan. Er liggen al verzoeken, straalt Ely.

De grijze duiven van de Cotton Town Jazz Band bewijzen dat ze nog swingen en Helen Golden dat ze kan zingen. Gert Timmerman is er ook. Muziek Harry Bannink, ook van hier. Gedichten van Willem Wilmink, ingetogen en met 'n goeie tongval gedeclameerd door Bert de Haan.

Pakkende verhalen worden verteld. Over de jodenvervolging, de komst van Drenten in de booming textiel, over het FC Twente-gevoel bij Gerrit Kuipers, vak-P's centenman. Hoe hij biermuntjes uit het honk meeneemt naar huis en ze wast in de badkuip. Met shampoo. Gevolgd door FC Twente's laatste lijflied 'Rood Hart'. Zo beroerd de balade bij de opening van de Grolsch Veste uit de verf kwam, zo sfeervol swingt het nu. Zanger Bert ter Brugge krijgt er meteen een platina cd voor.

De vuurwerkramp, uiteraard. Tonnie Buitink, dé UT-regelneef achter het benefietconcert, vertelt een emotioneel verhaal. 'The Family Tree' klinkt, het is sinds de uitvaart van een omgekomen brandweerman aan 13 mei 2000 vastgeklonken. De groep Venice spreekt/zingt dit nummer a capella in een clip, de begeleidende strijkers onder leiding van Jos Pijnappel zorgen voor kippenvel.

Twee minpunten. Freddie Golden heeft een te groot ego en probeert de show naar zich toe te trekken. Quatremain piano pingelend met burgemeester Peter den Oudsten; echt leuk wil het niet worden. Zijn optreden loopt zwaar uit. Harm Edens: "Wat een heerlijk professionele man, precies drie minuten... "

Genant is een niet gepland optreden van een stads-Sinterklaas. Zijn naam noemen is te veel eer. Hij wil op een totaal verkeerd moment een flauw statement maken over het vliegveld. Hij mist meerdere hints te stoppen. Van Edens en een orkestlid (trombonist Jan Elsink, de broer van). In het oeverloze gekeuvel blaast iemand 'Dag Sinterklaasje'... Helpen doet het niet.

Het slot verwijst naar de toekomst en spettert. Jazzpianist/zanger Daniël von Piekartz (18) improviseert frivool over de laatste bouwsels in de stad. Het jonge talent geeft 'Georgia' en 'Feeling Good' een eigen(wijze) kleur.

De aanwezigen, onder wie de 250 geportretterde Enschedeërs, genieten. " Voor het eerst in jaren had ik een Enschede-gevoel", zegt iemand.

Schrijver/kunstenaar Jan Cremer is geroerd. Hij krijgt er tranen van in zijn ogen. Aangedaan vooral door de verhaallijnen en de muzikaliteit van zijn geboortegrond. "Die onderlinge verbondenheid spreekt me aan." Babette, zijn vrouw, steunt hem. "Ik ben niet meer voor Ajax maar voor FC Twente. Oh, lezen ze dit ook in Amsterdam..." De beroemde zoon knuffelt de burgemeester ten afscheid, en omgekeerd. Wat een beeld... Door een stadsboek.

BRON tctubantia.nl regio twente